Vis Vitalis installaties

Van 7 februari tot en met 9 mei 2004 stond het Centraal Museum in het teken van VIS VITALIS: een breed programma dat liet zien op welke wijze vis altijd een voedselbron én een inspiratiebron voor kunstenaars is geweest. In een land dat al eeuwenlang strijd levert tegen, op en vóór het water, speelt de vis een belangrijke rol. De vis als handelsproduct, maar ook als symbool voor het leven in en met het water. Het Latijnse begrip VIS VITALIS betekent 'levenskracht' waarbij het woord 'vis' voor kracht staat. In het Centraal Museum was het deze kracht die een levendig tentoonstellingsprogramma opleverde met unieke visstillevens van Hollandse en Vlaamse Meesters, maar ook met antiquarische visboeken, vissen in aquaria en een serie speelfilms over vis en visserij. De tentoonstelling was vormgegeven door Studio Ramin Visch. Installaties: leven en dood Verspreid over de tentoonstelling waren verschillende installaties van hedendaagse kunstenaars te zien. De installaties behandelden allemaal thema's als leven en dood, en de strijd tegen de dood. De levenskracht, ofwel VIS VITALIS, stond centraal. De Amerikaanse kunstenaar Tony Feher ontwikkelde speciaal voor VIS VITALIS de installatie 'Vis Inertia'. Water, de zwaartekracht en minimalistische ruimtelijke composities zijn terugkerende elementen in Fehers werk. De installatie van de Engelse kunstenares Anya Gallaccio, een uit goud vervaardigd visnet, werd tussen de vaste collectie van het Centraal Museum opgesteld. In haar werk staan de cycli van transformatie en verval centraal, door gebruikmaking van natuurlijke vergankelijke materialen. Gallaccio combineert deze materialen met edele metalen zoals brons of goud. In de installatie 'Kinship Journey' van de Grieks-Cypriotische modeontwerper Hussein Chalayan komen thema's als leven, dood, boete en onschuld aan de orde. Deze installatie was het conceptuele uitgangspunt van Chalayans modelijn van het voorjaar van 2003. Van de Cubaans- Amerikaanse kunstenaar Felix Gonzalez-Torres was een installatie uit 1990 te zien. Zijn werk bestaat uit een stapel bladen met een fotografische afbeelding van een wateroppervlak. Bezoekers werden uitgenodigd om een blad van de stapel te nemen en deze te vermenigvuldigen. Niet alleen veranderde daardoor het uiterlijk van het werk in het Centraal Museum, ook ontstonden elders nieuwe installaties, doordat bezoekers nieuwe stapels vormden op andere plaatsen.