Vernieuwing en traditie : Nederlandse kunst van de jaren tachtig

Waar was - na Cobra, de Nulbeweging, Fluxus en de kring rond Galerie Swart - de Nederlandse kunst van de jaren 80 van de vorige eeuw terechtgekomen? Als reactie op deze vraag werd geconstateerd dat door de nauwe verstrengeling met het internationaal kunstgebeuren in Nederland steeds nadrukkelijker een aantal jonge kunstenaars op de voorgrond trad, die "(...) getuigen met op zich zelf staand werk van artistieke perspektieven en existentiële opvattingen die, door een helderheid van vormen, een originele inhoud en een artistieke veelzijdigheid in het spanningsveld van dialektisch geformuleerde verklaringen een nieuwe op de toekomst gerichte ontwikkeling in de kunst, na de figuratieve, emotionele schilderkunst der laatste jaren in Europa en de Verenigde Staten, schijnt in te luiden." Zo werd het geformuleerd in het voorwoord van de catalogus bij de tentoonstelling Vernieuwing en traditie: Nederlandse kunst van de jaren tachtig. Niet alleen kunst verandert, maar ook de manier waarop daarover geschreven wordt. De tentoonstelling werd van 14 maart t/m 3 mei 1987 in het Centraal Museum gehouden; daarvoor had de expositie de Badischer Kunstverein Karlsruhe en de Städtische Galerie Erlangen aangedaan. Er was werk te zien van Erik Andriesse (1957-1993), Frank van den Broeck, René Daniëls, Piet Dieleman, Marlene Dumas, Niek Kemps, Arno van der Mark, Lydia Schouten, Ton van Summeren, Peer Veneman, Emo Verkerk, Henk Visch en de kunstenaarsgroep W 139.