De zegepralende Vecht

Het beeld van "De Zegepralende Vecht" stond centraal bij de kersttentoonstelling van 1942 in het Centraal Museum. In het voorwoord van de tentoonstellingscatalogus schreef directrice C.H. de Jonge: "Zegepralend is de Vechtstreek met haar fraaie buitenplaatsen in de 17de en 18de eeuw in hooge mate geweest, toen de rijke Amsterdamsche kooplieden daar hun lusthoven bouwden om de vredige en landelijke rust ten volle te genieten. Ondanks het vele schoons uit dit verleden, dat verloren is gegaan, is er nog genoeg gespaard gebleven, dat juist hierdoor de belangstelling wekt voor de pracht uit den vollen glorietijd. Deze tentoonstelling geeft hiervan een zoo volledig mogelijk overzicht. Waar dit mogelijk was zijn ook beeltenissen van de bewoners deze landhuizen vertegenwoordigd. Alles te zamen een herinnering aan de welvaart en harmonische levenssfeer onzer voorouders in een voor Nederland zoo bij uitstek karakteristiek rivierlandschap." Bijna 300 prenten, kaarten, voorwerpen en beeltenissen gaven een impressie van een groot aantal huizen aan de Vecht. Ruim eenderde van de objecten had betrekking op Gunterstein (Breukelen), Huis ter Meer (Maarssen), Nijenrode (Breukelen) en Zijdebalen (Utrecht). De Deutsche Zeitung in der Niederlanden van 24 december 1942 wijdde onder de kop Die Musen schweigen nicht ruim aandacht aan een vijftal kersttentoonstellingen. "Die trumphierende Vecht" werd ongeschreven als "eine interessante Schau in Utrecht".