19 Dec ‘80 // Lieve Han en Florence Ik zit hier in de rode kamer kijkend in een prachtige ijle grijze hollandsche uitgestrekte regenlucht. Dromerig – ijl en onzeker – en nu ‘n Kerstbrief? Nee, wel ‘n subtiele ouwejaarsbrief. Wie weet wat het nieuws ons brengen zal! Misschien misschien valt het allemaal weer mee. ‘t Is soms voor mij net of het met de dreiging ver genoeg geweest is en iedereen liever een stapje terug zet, naar de bezinning op de weg ‘n aangrijpende blik van aanvoer en afvoer in vliegende vaart voor eten en rommel voor die paar Kerstdagen. Ze zouden zonder dat ook prachtig kunnen zijn en zullen ze hoop ik voor jullie zijn vrede en vriendschap misschien meer waard dan liefde. Ik wensch het jullie allemaal van ganscher harte toe. Wij drieen hier zitten op ‘n kleiner pitje maar toch ook tevreden hoop ik. Misschien B. ‘t onrustigst maar wel vitaal Gudel die zich geen tijd gunt om ‘ns helemaal van haar verkoudheden af te komen, Zus met een pijnlijke knie en verder [begin onderstreping] beter [einde onderstreping] naar het schijnt (ze wilde een trede hoger stappen uit de keuken n h kamertje en die tree was er niet die had ze al genomen? verstrooidheid? // Ze kan er wel mee chaufferen maar dat is niet zoo goed er voor. Dus doet ze ‘t meest per trein – desnoods- Er zijn Amerikaansche kennissen over 1e eerste Kerstdag hier 2e Aagt hier 3e met Broer en Gudel ergens lunchen misschien eind PH laan naast Kusters een alleen door vrouwen verzorgde goede gelegenheid volgens Jannie v Hasselt En ik kan gaan slapen met grote rust, want heb een uitstekende bewoner gevonden voor de kamers van Eugenie ‘n [begin doorhaling] kennis [einde doorhaling] vriend van een vriend van haar zuster niet helemaal een slag in de lucht. Hij is erg lief en zacht zooals je haast niet tegenkomt maar toch wel een persoonlijkheid (geloof ik!) amanuensis voor scholen en studenten v scheikunde natuurkunde en biologie (geloof ik) Zaterdags gaat hij naar Deventer om daar buiten ergens aan de IJsel met z’n broer aan een houten boot te timmeren van die broer die bij de IJsel woont. Terwijl de boot ligt in Schalkhaar een heel klein plaatsje waar meen ik de moeder van mijn vader vandaan kwam. Het is haast niet te geloven. Is in ‘t leven [begin doorhaling] is [einde doorhaling] toch altijd weer [begin doorhaling] in [einde doorhaling] mossaique te leggen? Ik heb hem voorgesteld geen huiselijk familieleven maar “goede buren” zijn en ik dacht dat dat raak was. Hij is 27 jaar R.K!! toerenfietser