Natasja Kensmil liet zich inspireren door 17de-eeuwse stillevens, waarin bloemen in volle bloei waarschuwen voor de eindigheid van het aardse bestaan. Die bloemen kwamen vaak uit overzeese koloniën; bollen en zaden werden hier opgekweekt als statussymbool. Daarom herinnert hun schoonheid tegelijkertijd aan de koloniale uitbuiting door de Nederlanders. De titel van Kensmils serie verwijst naar Baudelaires gelijknamige dichtbundel – over de schoonheid van het kwaad en andere dualiteiten van de mens en zijn wereld. [tekst 2025]