Met de odalisk verwijst Natasja Kensmil naar een eeuwen- oude traditie van vrouwelijk naakt. Maar haar versie is niet erotiserend volgens het mannelijk schoonheidsideaal. Door de stugge, korrelige verflagen in duistere tinten oogt ze concubine koud en doods. Typerend voor de manier van schilderen waarmee Kensmil kritisch naar het verleden kijkt en de dubbelzinnigheid toont van wat mooi én gruwelijk is. [tekst 2024]