11 mei. Liefste Hanneke na je briefjes van 24 en 26 april met het verslag van de cursus hoorde ik niets meer van je. Het is nu weer zondag – vandaag komt er dus niets meer maar het zal nu wel niet al te lang meer duren. Ik zit zalig in ‘t “lekkere warme zonnetje” zoals Petertje altijd en wij nu nog steeds zeggen. Schuin aan de overkant zijn ze weer allemaal aan ’t zingen, maar ik kan me daar wel een beetje innerlijk van isoleeren. Alle boomen zijn nu tusschen ons omgehakt voor de nieuwe weg en we zijn nu zoo te zeggen echte overburen geworden. Ik ben van de week het nieuwe fietsweggetje lands de groote weg eens opgefietst. Het lijkt me toch dat het in de toekomst met de verkeersweg meer loopen zal, maar officieel hoor je er toch maar nooit van. Het zou reuzeprettig zijn natuurlijk en nu gaat het tot het zwarte weggetje. Ik was erg benieuwd hoe de huizen er uit zouden zien van die kant. Nu ons huisje was eenvoudig prachtig. Zoo klein en boeiend. Je zou kunnen zeggen te individualistisch en eigenzinnig maar als je het ziet als het begin van iets nieuws dat toch wel altijd als iets eigens z’n allereerste begin zal beginnen, vind ik dat toch te accepteren. De […] liggen door de bocht die (onverwachts) in de weg is gekomen er is veel minder mooi bij. Er zijn bij ons nu natuurlijk helemaal geen boomen meer. We hopen maar dat er ’n flinke breede stuk groen midden op de weg komt, voor de lichtweerkaatsing in de huizen is dit erg belangrijk en ook voor de uitkijk. Stel je voor dat je op allemaal zonnig asfalt keek. Dan ga ik ’n groene sluier dragen! Nee dan jouw uitzicht, Han! Op ’t witte zand van de weg is op ’t oogenblik ’n heel klein “Petertje” aan ’t spelen, natuurlijk maar ’t kwart zoo lief als ons Petertje. Je vroeg naar Oud. Hij heeft bijna klaar: ’n gebouw voor BPU (Petrolen) in Den Haag dat volgens de meeste der bekende collegas erg mooi is. We zullen er binnenkort wel heen gaan. Hij maakt het heel goed. Zocht juist onlangs per briefkaart weer eens contact met R. die op ’n morgen erg bezig was met z’n arbeidershuisjes kreeg juist op hetzelfde moment een aanvraag om een hoofdartikel over te schrijven voor het allergrootste vakblad hier. Hij publiceert het nu heel uitvoerig. Ik zal er (’t komt al gauw uit) je twee exemplaren van sturen, een voor jou en een voor G. of een ander doel. Ik vind het ’n gebeurtenis. Ze zijn zoo klein en toch zoo heerlijk, zelfs bij overbelasting nog erg prettig bruikbaar. Daarbij ’n standaardtype dat (omgekeerd als tot nu toe gebruikelijk) ook voor middenstandswoning als basis dienen kan. Tot nu toe was hier de arbeiderswoning ’n verkleinde verschaalde middenstandswoning. Ik zal het blad zelf maar aan […] F. van Gied. Sturen dan heb ik een aanleiding om te schrijven. Ik stel er prijs op dat G. het ziet en omgekeerd zullen zij er prijs op stellen hoop ik “zoo bij” te zijn. Ik ben reuzebenieuwd naar de critiek hier. Als ik miniatuur fotootjes krijgen kan, stuur ik ze ook voor B. Ben toch zoo benieuwd waar je zult belanden of dat je voorloopig nog in Z. zult blijven. Heb je al bericht van Jan? Dacht je of denk je de eerste de beste keer eens aan Meta v.d. Vede’s verzoek? Moet je de cursus terug hebben? Ik kon het nu nog niet met R. aflezen omdat hij te druk was. Hij heeft weer nieuw werk, weer ’n toonzaal van tegels, eterniet enz. nu hier in U. Het huisje in Loosdrecht wordt iets geweldigs! ’t Moet vóór hemelvaart klaar zijn. Weet je dat Chrisje haar derde zoon heeft? Alles is goed gegaan. Chrisje maakte het goed. en ’t kindje is normaal. Jammer dat het geen meisje is. Ze verlangde daar zoo naar. Vandaag voor een jaar zaten we midden in de oorlog. Je hebt er zeker wel aan gedacht hoe plotseling de scheiding zoo groot werd. Wat ’n maand van zorg om elkaar hebben we toen gehad. Wisten we maar eens wanneer alles afgelopen is en hoe alles zal worden. We maken het nog best. Daar de aardappelen in deze tijd van ’t jaar slecht voor me zijn lijd ik niet onder de aardappelschaarste. Zus heeft tot haar spijt nog geen zichtbare resultaten bereikt. Dit is wel ’n hardnekkige aanslag. Ik ben juist goed van afmeting. Zij is echt leuk modern met nieuwe bril, hoed, regenmantel en hoedjes past bij haar werk (arbeidsanalyse) veel ineens op ’n fabriek met haar inzicht en ook wel met haar verschijning. Ze zei spontaan dat het veel deed en veel gemakkelijker maakte en dat zegt wel wat bij zus! Dit blad was ik kwijt en vind ik nu terug met nog zooveel blank. Daar moet dan maar een gedichtje op o nee ’n stukje proza van A. Roland Holst. “De duinen lagen vanmorgen als onder een diepe windstilte van licht, en al loopende verminderde mijn ergernis over dit alles, tot, aan het strand gekomen, zij geheel vergeten raakte, want is de zoogenaamde menschheid, dat getal met zoovele nullen, niet als het bewogen oppervlak, het alleen zichtbare en hoorbare, van een zee, maar dat door de vaak zoo luide branding over de ondiepten de aandacht al te zeer of kan leiden van het onpeilbare? en is de Mensch, het menschelijk wezen, niet die zee zelve, onregelmatig en ondiep bewogen door de rustelooze weersveranderingen waarop ook zij weer van invloed kan zijn; regelmatig, echter, en diep bewogen door wat zijzelve nooit beïnvloeden kan, een stille maan, die vloed en eb bepaalt.” [begin toevoeging in blauwe pen] doorgestuurd begin juni 1941 [einde toevoeging in blauwe pen] // Nu is het alweer zondagavond. Het was ’n stralende zonnige dag en ik zat veel bij open deuren en op zus’ balkon. Zus kreeg plotseling bezoek van Jet, waar ze altijd echt blij mee is. Jet interesseert zich nog steeds erg voor jou en de fotootjes moet Zus dus allemaal mee in haar portefeuille bij de distributiestamkaart. Heb je wel eens verschillende kiekjes van jezelf naast elkaar gelegd? Zoo uit de laatste tijden? Het is wel interessant, meer nog voor jou dan voor ons, omdat het toch altijd momenten blijven. Ja Han, ik zal Fl. eens gauw schrijven – al heb ik niet veel te vertellen, zooals je wel begrijpen kunt, temeer omdat ik zoo niets weet van haar leven van nu. Ze moet de hartelijke bedoeling dan maar voor lief nemen. Ik heb jou ook eigenlijk verder niets meer te vertellen. Ons leven is om over te vertellen, zeer eentonig – ik geniet echter erg van die rustige dagen in ’t huis waarin ik tracht eens wat orde te scheppen. Dinsdag beginnen we aan het dakkamertje. Wat zal ik doen met de kleeren van je? Schrijf dit eens? Als je niet al gauw thuis komt worden ze ouderwetsch of gaan de motten erin wonen. Aan de andere kant is het natuurlijk wel prettig nog eens wat om te vermaken te hebben voor je, al moet je daar ook meer slag van hebben! // Loukie laat me heerlijk lang werken op m’n nieuwe moesjes jurk. Nu is ze ziek maar ze neemt me toch wel ’n beetje beet zooals haar iedereen die naait dat doet. Heb jij nog iets nieuws? Wat draag je het meeste? Hoe moet ik me je voorstellen? Ik loop nu weer veel in die batiste blousjes met […] van zwarte vestjes (met heele of halve mouwtjes) of donker grijze rok met jakje van licht grijs ruitje dat ken je al lang. Denk er om dat er wat vragen ter beantwoording in deze brief staan lieve Keetje! Gisteren ben ik in verstrooidheid met ’n heerenfiets op stap gegaan, doordat ik niet direct op stapte merkte ik niets, toen ik het merkte schrok ik me zelf dood, op de stoep van de winkel begon er juist consternatie te komen. Gelukkig geloofden ze me wel, vooral toen ik toen mijn fiets kwijt was, maar die had ik bedacht ik me toen, ’n heel eind verder om ’n hoekje gezet. Op ’n goede dag nemen ze me nog mee als fietsendief. Ik ben daarvoor echter nog veel te gelukkig met m’n eigen racertje. “De nieuwe wagen” noemt een van de fietsenbewaarders het. Wel heeft het erg roestneigingen, maar we gaan “het” daarentegen beschermen. Heb jij nog ’n fiets gekocht? Pas maar op die hellingen, dat moet je kennen. Dat weet ik nog van Arnhem. Heel langzaam beginnen de dalen enz. enz. Dag mijn liefste lieve Keetje. Ik denk heel erg veel aan je. Morgen zal ik “de anderen” schrijven. Duizend kusjes van je moeder mams. Veel groeten aan iedereen.