In Pink Mirage steekt een eenzame figuur af tegen een surreële, zachtroze achtergrond van bos en begroeiing. Met zijn schoenen in z’n hand staat hij in net bruin pak gekleed met blote voeten in een meer. Het kleurcontrast benadrukt de tegenstelling tussen mens en natuur en het kleurgebruik en de wat naïeve schilderstijl doen denken aan Henri Rousseau (1844-1910), een schilder van landschappen en junglescènes. Sledsens bewondert hem en dankzij die naïeve stijl weet hij zijn kijkers te verleiden. De natuur zou hier ook een plek kunnen zijn om te ontsnappen aan de rest van de wereld.[tekst 2025]

Juist doordat Ben Sledsens alles laat stil staan, kijk je geconcentreerder naar wat er wel veranderd. Dat is bovenal de ervaring van kleur. En dat is alleen rechtstreeks voor het doek te ervaren. De ingrediënten voor zijn schilderijen zijn consequent en herkenbaar: er is een zekere vorm van diepte, er zijn bestanddelen voor een schouwspel en er zijn protegés in de vorm van mensen en dieren die uit een droomwereld, een parallel universum, lijken te komen. Deze zucht naar magie en fantasie wordt vaak gezien als een uiting van ons ongenoegen met de ons omringende werkelijkheid. In die zin sluit Sledsens’ werk aan bij het escapisme: het neerzetten van een alternatieve realiteit die de kijker laat ontsnappen aan de problemen van de eigen tijd. [tekst 2025]