Het Portret van een meisje op haar doodsbed is een van de zeldzame funeraire portretten van een kind of jongvolwassene uit de 17de-eeuwse schilderkunst. Dit type portretten zijn intieme, ontroerende voorstellingen van geliefde, jong overleden kinderen die in opdracht van de ouders zijn vervaardigd. Zij hoopten de herinnering aan hun kind op deze wijze vast te houden. Des te triester is het dat de namen van deze kinderen veelal niet zijn overgeleverd. De portretten geven ons inzicht in  de zeventiende-eeuwse rituelen rond het overlijden. Zo werden de kinderen in wit gekleed (de kleur van de onschuld) en kregen ze een bloemenkrans rond het hoofd. Ook werden er losse bloemen en/of takjes rozemarijn op de borst en/of tussen de handjes gelegd. Bloemen staan voor de vergankelijkheid van het leven. De sterk aromatische rozemarijn geldt van oudsher als een geneeskrachtige plant met een symbolisch karakter. Ze staat voor liefde, vriendschap en trouw, evenals voor een blijvende herinnering aan een geliefde. De kruisvormig gelegde twijgjes en bloemenkransen zoals op de borst van dit meisje, werden zowel door katholieken als ook door protestanten ter decoratie van opgebaarde kinderen gebruikt. Het schilderij wordt op basis van het kant aan haar hemd en aan de nachthalsdoek rond 1645 gedateerd. [tekst 2024]