Samen met Desirée Scholten-Van de Rivière verkent Herman Scholten de grenzen van het weven, om aldus de weefkunst te ontdoen van haar stoffig imago. Beiden verwerken hun bevindingen in intense, emotioneel geladen objecten. Voor zijn Oosterse wolk zet Scholten de contouren met spijkers uit op de muur en spant daartussen zijn ‘weefgetouw’ – bevrijd van de eeuwige, dwingende rechthoek en optimaal flexibel in de buitenvorm. [tekst 2025]