“Ik heb de neiging een gebouw tot een ruïne te maken. Maar ik laat altijd iets groeien uit het afval. Ik laat het niet alleen maar kapot gaan. De begroeiing toont een optimisme: ik heb plezier in het verval.”  - Dirkje Kuik, 1970

Kuik’s werk is doordrongen van een hang naar het verleden. In de jaren vijftig, zestig en zeventig moderniseerde de stad Utrecht in rap tempo, met de bouw van Hoog Catharijne en de demping van de Catharijnesingel. Kuik zag liever een oude stad, en creëerde deze zelf in haar werk. In haar tekeningen en etsen komen de Domtoren, Sterrenwacht en Wijk C terug als ruïnes. In deze romantische, ruïneuze stad woonde zij graag – niet in een stad van kaalslag voor modernisering.