Terwijl ze borstvoeding geeft, kijkt deze moeder op. Haar zachte glimlach en de tedere handen rondom de baby benadrukken het intieme karakter van de  voorstelling. In de zeventiende eeuw gold het beeld van de zogende moeder als dé uitdrukking van moederliefde. Artsen, theologen, moralisten en pedagogen waren het roerend met elkaar eens: borstvoeding geven was goed, gezond voor de baby en het zou de moederliefde stimuleren. De titel verwijst naar Maria, de moeder van Jezus, volgens het christelijke geloof. Dat verklaart dit geïdealiseerde beeld van Bloemaert. Tegelijkertijd straalt het tafereel iets heel alledaags uit; misschien omdat de schilder zelf net vader was geworden. [tekst 2025]

Terwijl voorstellingen met Maria met het Christuskind in de protestant geworden Noordelijke Nederlanden veel minder werden geschilderd, blijkt het thema in het deels nog katholieke Utrecht zeer populair te zijn geweest. Ook Hendricks vader en leermeester Abraham Bloemaert schilderde verschillende Maria’s. Diens wijze van uitbeelden zal Hendrick tot voorbeeld hebben gediend. Het schilderij heeft een hoog realiteitsgehalte. Door het intieme karakter van de lieflijke voorstelling lijkt het een gewone moeder met haar pasgeborene: een scène die Hendrick, die kort na 1631 zelf vader werd, dagelijks zag.