Dit werk is een grisaille, een zogenaamd grauwtje: een schilderij in grijstinten. Al in de middeleeuwen werden de buitenkanten van zijluiken van altaarstukken in grisaille geschilderd om sculptuur te imiteren. Op elk luik werd dan een heiligenbeeld geschilderd, dat op een sokkel in een nis staat. Vanaf de zestiende eeuw komen ook verhalende scènes in grisaille voor. Dit smalle, hoge paneel zou in theorie als altaarluik kunnen hebben gediend, maar vanwege het verhalende onderwerp is dit zeer onwaarschijnlijk.