Tussen 1910 en 1920 werd Janus de Winter beschouwd als een vooraanstaand, avant-gardistisch kunstenaar. Hij was lid van de Utrechtse theosofische vereniging en legde zich toe op het verbeelden van het gevoelsleven en het ‘aura’ van mensen. In 1916 publiceerde Theo van Doesburg, die hem bewonderend een “priester-kunstenaar” noemde, een ‘psychoanalytische studie’ over De Winter en zijn werk. De nu haast vergeten schilder Janus de Winter werd enige jaren door tijdgenoten als Theo van Doesburg en Frederik van Eeden als een heel belangrijk kunstenaar gezien. De Winter stond zich erop voor, aura’s te kunnen lezen. De vormen en kleuren die hij bij iemand zei waar te nemen, legde hij in zijn schilderijen vast. Deze compositie zou een gevoel van wilskracht verbeelden.